Αρχική ΚΥΡΙΟ ΘΕΜΑ Π. Τατούλης: Η επόμενη ημέρα θα βρει τη χώρα διχασμένη | Εφημερίδα...

Π. Τατούλης: Η επόμενη ημέρα θα βρει τη χώρα διχασμένη | Εφημερίδα Πατρίς

Νέα Πελοπόννησος

Έχετε μια πολύχρονη εμπειρία στο χώρο της πολιτικής. Περιγράψτε μας λίγο την κατάσταση από το τότε μέχρι το σήμερα, όσον αφορά τις πολιτικές εξελίξεις

Η χώρα είναι αντιμέτωπη με μια τραγική μοίρα. Να πρέπει να κυβερνηθεί από ένα πολιτικό προσωπικό που είναι αποκομμένο από την κοινωνική πραγματικότητα και κλεισμένο μέσα στις κομματικές Βερσαλλίες της μεταπολίτευσης.

Μιας πολιτικής και κοινωνικής εξέγερσης της κοινωνίας που έσβησε με αργούς και βασανιστικούς ρυθμούς 40 χρόνια μετά.

Ένα τέλος που σηματοδοτήθηκε από την υπογραφή των δύο μνημονίων που ενταφίασαν οριστικά εκείνο το όραμα.

Δύο διακρατικών συμφωνιών όμως που θα καθορίσουν το μέλλον του τόπου, είτε με την εφαρμογή τους ή με την καταγγελία τους.

Παρακολουθούμε όμως τους ίδιους πολιτικούς που σχεδίασαν τα μνημόνια, αντιμέτωπους με αυτούς που με την θεατρική τους αντιπαλότητα έδωσαν το άλλοθι στην δημιουργία των συνθηκών που τα προκάλεσαν, να σπεκουλάρουν πάνω στη ψήφο των πολιτών. Και βλέπουμε να το κάνουν αυτό με την υποκρισία που κυριάρχησε καθ’ όλη τη διάρκεια της μεταπολίτευσης. Υποκρισία στην διακυβέρνηση αλλά υποκρισία και στην αντιπολίτευση.

Καταγγέλλει ο ΣΥΡΙΖΑ την κεντροαριστερά και την κεντροδεξιά με δημαγωγικούς όρους παρακάμπτοντας τις εγκληματικές ευθύνες που το κόμμα αυτό έχει με το μηδενισμό κάθε πρωτοβουλίας εξυγίανσης και μεταρρύθμισης στο όνομα «δημοκρατικών ευαισθησιών» και «προοδευτικών» οραμάτων μιας ουτοπίας. Και όλα αυτά μέσα από το «παλάτι» του Δημόσιου Τομέα που χτίστηκε στα σπιρτόξυλα της κομματικής πελατείας, με ελλειμματικούς προϋπολογισμούς για δεκαετίες. Μέσα από το «παλάτι» των συνδικάτων και των συντεχνιών ενός τεράστιου δημοσίου τομέα αποθήκευσης ψυχών. Με ένα όραμα κρατισμού και κρατικού καπιταλισμού βασισμένο σε τριτοκοσμικά μοντέλα χωρίς αρχές διακυβέρνησης, χωρίς στόχους και ευθύνες. Και αυτό το κακό παρελθόν, σήμερα την πιο κρίσιμη ώρα για την χώρα, αποτελεί την πρόταση της αριστεράς για διέξοδο. Αποτελεί την πρόταση για πρόοδο και δημοκρατία. Οι λέξεις, οι έννοιες και οι σημασίες της «δημοκρατίας» και της «προόδου» στρεβλωμένες από ένα πολιτικό συνασπισμό, φυγόκεντρα πολιτικών δυνάμεων αναχρονισμού και κοινωνικής κατάντιας, με μόνο κίνητρο την δίψα για εξουσία αποτελεί την πρόταση για διάσωση της χώρας.

Οποία υποκρισία.

Το μέλλον της χώρας να βρίσκεται στις βαθύτερες και σκοτεινότερες σπηλιές του χειρότερου τέρατος που γέννησε η μεταπολίτευση, και το οποίο καθορίζει την νοοτροπία ενός ολόκληρου λαού με τις αρχές της ήσσονος προσπάθειας. Του τέρατος αυτού στο όποιο φώλιασε η διαφθορά μέσω της εξάρτισης, της συνενοχής και της συναλλαγής ανάμεσα στους πολιτικούς, τους συνδικαλιστές και τις συντεχνίες.

Σε ένα τέτοιο θολό σκηνικό οι προδιαγραφές για ένα θετικό αποτέλεσμα στις επόμενες εκλογές, που θα πάει τον τόπο μπροστά, δεν φαίνεται να διαμορφώνονται ούτε σε πολιτικό επίπεδο αλλά κυριότερα δεν φαίνεται να συγκλίνουν σε κοινωνικό επίπεδο, σε μια κοινή συνισταμένη. Η επόμενη ημέρα των επερχόμενων εκλογών θα βρει τη χώρα περισσότερο διχασμένη και βαθύτερα πληγωμένη, αδύναμη να αντιμετωπίσει τα στοιχειώδη για τους πολίτες. Στις επόμενες ημέρες θα βιώσουμε έναν ακόμα πιο ακραίο ανταγωνισμό λαϊκισμού με κοινωνικό αντίκτυπο που θα θολώσει ακόμα περισσότερο την εκλογική διαδικασία.

Η Νέα Ελλάδα όμως δεν μπορεί να βρει διέξοδο σε ένα τέτοιο σαθρό πολιτικό πεδίο αν δεν υπάρξει ριζική και υπεύθυνη ανανέωση των προσώπων αλλά κυρίως των θεσμών που και αυτοί έχουν φτάσει στα όρια τους. Η Νέα Ελλάδα δεν μπορεί να αντιπροσωπευτεί στην κοινωνία ούτε από αυτούς που απέτυχαν ούτε από εκείνους που θέλουν να γυρίσουν τη χώρα στο χάος. Και ακόμα περισσότερο η Νέα Ελλάδα δεν μπορεί να αποτυπωθεί στην εικόνα που περιφέρουν σε όλο τον πλανήτη οι αριστεροί Μεσσίες

Περιφέρεια Πελοποννήσου στο σύνολό της, έχει απαιτήσεις;

Πρέπει να ξεκαθαρίσω ότι η Πελοπόννησος είναι μια και αδιαίρετη και έτσι την αντιμετωπίσαμε στους στρατηγικούς σχεδιασμούς μας πριν και μετά τις Περιφερειακές εκλογές. Η διχαστική στρέβλωση μεταξύ της γεωγραφικής και διοικητικής διαίρεσης του τόπου μας πρέπει να λάβει τέλος και αποτελεί αντικείμενο της επόμενης φάσης της Περιφερειακής Μεταρρύθμισης του Καλλικράτη.

Οι 13 Περιφερειάρχες της χώρας βλέπετε, εκπροσωπούμε μια παράλληλη δομή στο ελληνικό κράτος. Παράλληλη και ισότιμη. Ασκούμε αρμοδιότητες και αποφασίζουμε ο καθένας από εμάς, μέσα από τις θεσμικές συλλογικότητες που εκπροσωπεί, για το μέλλον του δικού του τόπου. Η ένωση της δικής μας φωνής στην Πελοπόννησο αλλά και με όλους τους ομολόγους μου, δίνει στίγμα για το μέλλον του τόπου ολόκληρου. Και αυτή η ένωση είναι βαθιά πολιτική. Και ως τέτοια είναι το μόνο θεσμικό ανάχωμα στη βαθιά περιδίνηση, η οποία τείνει να γίνει τις τελευταίες ώρες και περιδίνηση των πλέον θεμελιωδών Συνταγματικών μας Αρχών

Πρέπει να δείξουμε την άλλη εικόνα της χώρας, η οποία συνεχίζει να διαθέτει μια σταθερή περιφερειακή διακυβέρνηση. Να διατρανώσουμε τη δική μας φωνή και την απαρασάλευτη βούληση μας να δώσουμε στον τόπο μια διέξοδο στην βαθιά κρίση με την οποία είναι αντιμέτωπος. Να καταδείξουμε ότι το ελληνικό κράτος δεν διαλύεται όσο περνά ο χρόνος, αλλά διαθέτει κι άλλη δομή, η οποία συνεχίζει με στοχοπροσήλωση να εργάζεται σκληρά. Να δώσουμε νέα ελπίδα στους Έλληνες και τις Ελληνίδες που παρακολουθούν ανήμποροι κάποιους να παλεύουν για την ύστατή τους  επιβίωση και άλλους έτοιμους να διεκδικήσουν τη νομή της εξουσίας. Και στην Πελοπόννησο αυτό μπορούμε να το κάνουμε μόνο με ενιαία Διοικητική συνέχεια που θα διασφαλίζει τους στρατηγικούς σχεδιασμούς και θα αντιμετωπίζεται ως μια οντότητα, αξιόπιστα από την Ευρώπη που προσφέρει πόρους και στήριξη για την ανάπτυξη του τόπου μας.

Πως βλέπετε τελευταία τις πολιτικές εξελίξεις της χώρας; Προτιμάτε την ιδιότητα του Περιφερειάρχη ή σας «λείπει» η ιδιότητα που είχατε ως Βουλευτής;

Μέσα σε ένα κλίμα ακραίας πόλωσης, ουτοπικών προσεγγίσεων και μικροκομματικών σκοπιμοτήτων, οι πιθανότητες καταστροφικής χρεοκοπίας και εξόδου από το Ευρώ έχουν πλέον αυξηθεί δραματικά. Οι ευθύνες των πολιτικών κομμάτων, αλλά και προσωπικά πολιτικών αρχηγών είναι βαρύτατες.

Η Νέα Ελλάδα, για να πάει μπροστά, για να αποτελέσει το κομβικό σημείο επανένωσης όλων εκείνων που πιστεύουν στην αστική δημοκρατία και οι οποίοι θα γίνουν η ραχοκοκαλιά του αστικού πολιτικού ιστού, πρέπει να βασιστεί σε ένα μίνιμουμ θέσεων και απόψεων. Σε μια συμφωνία στην οποία θα στηριχτεί η σωτηρία της χώρας, αλλά και της ευρωπαϊκής ιδέας. Μια τέτοια συμφωνία, ένα τέτοιο Σχέδιο Δράσης μπορεί να αποτελέσει ένα ελκυστικό διακύβευμα για τους πολίτες και τους καθαρούς πολιτικούς στις επόμενες εκλογές.

Η προσπάθεια στην Περιφέρεια Πελοποννήσου με γεμίζει, αλλά δεν έχω αποκοπεί από την κεντρική πολιτική σκηνή, καθώς δεν υπάρχει ασυμβίβαστο των δύο ιδιοτήτων. Από την αρχή της προεκλογικής περιόδου επισημαίνω σε όλους τους τόνους ότι το εκλογικό αποτέλεσμα δεν έχει ενδιαφέρον ως προς την καταγραφή των ποσοστών, ούτε ως προς τη θέση κατάταξης των πολιτικών κομμάτων. Αντίθετα, το εκλογικό αποτέλεσμα συνομολογεί την απαξίωση του πολιτικού συστήματος από τους πολίτες και την άρση της εμπιστοσύνης του εκλογικού σώματος από την εικόνα αδύναμων ηγετών.

Η Νέα Ελλάδα μόνο μέσα από την  ΑΥΤΟΔΥΝΑΜΙΑ των Περιφερειών μπορεί να ανατρέψει το FACE LOSS που έχει υποστεί η χώρα και σύντομα να δώσει ασφάλεια στους πολίτες και προοπτική ευημερίας. Οι υγιείς δυνάμεις, και μάλιστα με θεσμική θωράκιση, βρίσκονται ήδη στη θέση τους. Το πολιτικό πείραμα που οδήγησε στην νίκη της «Νέας Πελοποννήσου», που όμως σήμερα είναι μια ρεαλιστική πραγματικότητα, δείχνει το δρόμο μιας συναίνεσης των πολιτικών παραγωγικά δυνάμεων του τόπου, στο χώρο της κεντροδεξιάς και της κεντροαριστεράς. Αυτό το πείραμα που λοιδόρησαν αυτοί που σήμερα αναζητούν να συνθέσουν το τοπίο της κεντρικής πολιτικής σκηνής, στις αρχές και στις αξίες που η Πελοπόννησος σήμερα οδεύει.

Υπάρχει κάποια εικόνα για την μετά των εκλογών ημέρα; Θα δούμε σημαντικές αλλαγές;

Σε λίγες μέρες ανοίγουν οι κάλπες για δεύτερη φορά μέσα σε πολύ μικρό πολιτικά χρονικό διάστημα σε μια πρωτόγνωρη για την χώρα και τους πολίτες εκλογική μάχη. Μια αντιπαράθεση αδιάφορη ως προς το αποτέλεσμα, ενδιαφέρουσα ως προς τις διεργασίες που θα την ακολουθήσουν. Επτά εκατομμύρια Έλληνες, μεγάλο ποσοστό των οποίων άνεργοι, νέοι με πετσοκομμένα όνειρα, γέροι στα όρια της πενίας, επαγγελματίες και επιχειρηματίες χρεοκοπημένοι, πολίτες στα όρια της απόγνωσης, ψηφίζουν μέσα σε ένα απόλυτο πολιτικό σκοτάδι με οργή και θυμό. Μια οργή στην οποία επένδυσαν όλα τα κόμματα. Μια οργή που αποτέλεσε το αντικείμενο διχαστικών προεκλογικών επιθέσεων άρνησης, ένθεν κακείθεν του πολιτικού σκηνικού, με ανάγωγες συμπεριφορές και νταηλίδικους συμβολισμούς. Χωρίς κανένας να δείξει ή να δεσμευτεί για το που θέλει να οδηγήσει τους Έλληνες. Η ιδεολογία του λαϊκισμού που διατρέχει όλα τα κόμματα έριξε τα τείχη ανάμεσα στα κόμματα εξουσίας και στα κόμματα διαμαρτυρίας.

Αυτή η διαδικασία εκκίνησε από την ανευθυνότητα που επέδειξαν οι πολιτικές ηγεσίες στη διαχείριση της κρίσης τη στιγμή που ξεσπούσε. Προκρίθηκαν οι ψεύτικες υποσχέσεις για να ακολουθήσουν σήμερα τα παγωμένα χαμόγελα των πολιτικών ηγετών, που μέσα από άγουστες καμπάνιες επιχειρούν να τονώσουν την αισιοδοξία των πολιτών, επιτυγχάνοντας ασφαλώς ακριβώς το αντίθετο. Αυτή η διαδικασία κορυφώθηκε την ημέρα της κατάργησης του ρόλου της αντιπολίτευσης στην συνείδηση των πολιτών, με την συγκυβέρνηση. Το momentum ενός σύγχρονου και ισχυρού πολιτικά «ΟΧΙ», που θα μόχλευε την πολιτική διαβούλευση με την Ευρώπη και τους δανειστές, ή ενός αρχικού ηχηρού «ΝΑΙ» που θα υπηρετούσε βαθιά τη Δημοκρατία των συγκλίσεων, περιχαρακώθηκε στις προσωπικές φιλοδοξίες ανίσχυρων πολιτικών ανδρών. Ανδρών που εκδράμουν στον πολιτικό τουρισμό, ή εγγράφουν στο βιογραφικό τους κενούς τίτλους στην αριστοκρατική τους προέλευση.

Το έλλειμμα στρατηγικού σχεδιασμού, αλλά και ενός ορατού κατανοητού προορισμού για την κοινωνία μας έχει ήδη εκβιάσει τις επιλογές των πολιτών. Οι Έλληνες με κινητήριο δύναμη την οργή, απέναντι στο διωγμό που αντιμετωπίζουν άλλαξαν  τον πολιτικό χάρτη από μπλε και πράσινο σε ένα πολύχρωμο πάτσγουορκ. Μια εξέλιξη όμως που το πολιτικό προσωπικό αδυνατεί να κατανοήσει, αποκομμένο από τον κοινωνική πραγματικότητα και αποκλεισμένο στις πολιτικές Βερσαλλίες του πάλε ποτέ κραταιού δικομματισμού.

Τα πολιτικά κόμματα στην χώρα μας και οι ηγέτες τους επένδυσαν στην κοινωνική αδράνεια του πελατειακού συστήματος, Αυτό το πελατειακό σύστημα ευνόησε τους εκλεκτούς όλων των πολιτικών κομμάτων, άσχετα με τον μανδύα του προοδευτικού και αντικομφορμιστή που αρέσκεται να φοράει η πλέον συντηρητική πτέρυγα του πολιτικού προσωπικού. Ακολούθησε μια περίοδος παρελκυστικών μεθοδολογιών από το 2009 μέχρι και σήμερα, οι οποίες έχουν οδηγήσει την χώρα και τους πολίτες στο σημερινό αδιέξοδο ενός διλλήματος επιβίωσης. Ακόμη και αυτή τη στιγμή που η κρίση απειλεί το δικομματισμό με συντριβή, οι πολιτικές ηγεσίες συνεχίζουν να μετέρχονται τα γνωστά κολπάκια: Θέτουν την λύση του προβλήματος στο Ναπολεόντειο «Εγώ είμαι το κράτος». Διαμορφώνουν στην συνείδηση των πολιτών την αλαζονική νοοτροπία ταύτισης της πολιτικής και νομοθετικής εξουσίας με την κυβερνητική εκτελεστική λειτουργία. Στηρίζουν ως συγκριτικό πλεονέκτημα της πρότασης του καθενός, την δική τους παρουσία στην ηγεσία του τόπου. Οι σύγχρονοι «Ναπολέοντες» που με την χρήση του «ΕΓΩ» σχεδιάζουν το μέλλον του τόπου, θα αναλάβουν τις εντολές σχηματισμού κυβέρνησης μέσα στην θολούρα του ναρκισσισμού τους: θολή η ψήφος των πολιτών, θολή η εντολή, θολή η διακυβέρνηση.

Ένα σχόλιο για το μοντέλο του Καλλικράτη στην Περιφέρεια της Πελοποννήσου.

Η μεταρρύθμιση του Καλλικράτη επανακαθόρισε τον Διοικητικό χάρτη της χώρας μας. Για πρώτη φορά στην Ελλάδα, οι πολίτες απέκτησαν την ευκαιρία να επιλέξουν τους ηγέτες τους, σε περιφερειακό επίπεδο, προσφέροντας μια περαιτέρω δημοκρατική νομιμοποίηση στις περιφερειακές πολιτικές. Οι πολίτες σε τοπικό επίπεδο πλέον μπορούν να επιλέξουν αυτούς που θεωρούν πιο ικανούς για να τους εκπροσωπήσουν, να σχεδιάσουν πολιτικές και να προωθήσουν στρατηγικές ανάπτυξης βασισμένες στις τοπικές ανάγκες και τα συγκριτικά τους πλεονεκτήματα.

Η μεταρρύθμιση του Καλλικράτη προσφέρει ακόμα την ευκαιρία στους πολίτες να ξεπεράσουν τα κομματικά τους περιθώρια και να εκφραστούν πέρα από αυτά. Στην Πελοπόννησο για παράδειγμα οι ψηφοφόροι επέλεξαν τη δική μας πρόταση η οποία διαμορφώθηκε από υποψηφίους διαφορετικών επαγγελματικών και πολιτικών προελεύσεων. Πιστεύω ότι αυτές οι αλλαγές διαμορφώνουν ένα μείζων βήμα προς μια γνήσια αποκέντρωση αλλά και μια πρόκληση για τις τοπικές κοινωνίες να χτίσουν ένα εύρωστο μέλλον βασισμένο σε νέα προσαρμοσμένα μοντέλα ανάπτυξης.

Φυσικά η κατάσταση απέχει πολύ από το να χαρακτηριστεί ιδανική. Αντιθέτως η νέα αιρετή διοίκηση της περιφέρειας έχει να αντιμετωπίσει σύνθετα προβλήματα. Πρώτα από όλα κληρονομήσαμε όλες τις δομικές αδυναμίες του Ελληνικού κράτους οι οποίες για πολλά χρόνια μεγαλώνουν τις ανισότητες και καταρρακώνουν τις ευκαιρίες σε τοπικό επίπεδο. Δεύτερον η μετάβαση αυτή λαμβάνει χώρα σε ένα πολύ δύσκολο χρηματοοικονομικό και πολιτικό επίπεδο όπου υπάρχει έλλειψη πόρων, το πολιτικό σύστημα είναι εύθραυστο, και το μέλλον αβέβαιο. Τρίτον είναι προφανές ότι το Ευρωπαϊκό σύστημα είναι σε διαδικασία αλλαγής και επαναπροσδιορισμού των  δομών του, μια διαδικασία που όχι μόνο ενδυναμώνει τις αβεβαιότητες για το μέλλον αλλά αυξάνει τον ανταγωνισμό ανάμεσα στις Περιφέρειες.

Προσωπικά πιστεύω ότι είναι σημαντικό να αντιληφθούμε τα προβλήματα αυτά ως μείζονες προκλήσεις. Έφτασε η ώρα οι αιρετές διοικήσεις να ορθώσουν το ανάστημα τους και να γίνουν κομμάτι της επίλυσης του προβλήματος. Παρά τις όποιες δυσκολίες έχουμε ακόμα στη διάθεση μας μερικά κρίσιμα μέσα για δράση, όπως τα διαθρωτικά ταμεία. Από το προηγούμενο καλοκαίρι η κεντρική κυβέρνηση έχει αποκεντρώσει την διοίκηση προς τις περιφέρειες, κάτι που μας προσφέρει την ευκαιρία να αυξήσουμε το ρυθμό απορρόφησης πόρων και να προωθήσουμε εκείνα τα έργα τα οποία θα δώσουν ώθηση στην Ελλάδα αλλά και στην εμπιστοσύνη μας.

Την ίδια ώρα είναι σημαντικό για εμάς να συμβάλουμε στην συζήτηση που λαμβάνει χώρα,  σχετικά με την νέα προγραμματική περίοδο και το μέλλον της Περιφερειακής πολιτικής της Ευρώπης. Οι νέες Ελληνικές Περιφέρειες μπορούν και πρέπει να παίξουν ρόλο στην Ευρωπαϊκή Περιφερειακή σύγκλιση και ολοκλήρωση.

Πως πιστεύετε πως θα είναι το μέλλον της Τοπικής Αυτοδιοίκησης;

Ο ρόλος της τοπικής αυτοδιοίκησης είναι η διακυβέρνηση του τόπου τον όποιο υπηρετεί, αλλά η βαρύτητα των πολιτικών που την καθορίζουν πρέπει να διαμορφώνεται σε ένα ευρύτερο μοντέλο που θα συνδέει την κοινωνική, οικονομική και στρατηγική κατεύθυνση με όρους πολιτικών συγκλήσεων σε όλη την Ευρώπη.

Το πολιτικό προσωπικό της χώρας μας βέβαια με την νοοτροπία του αρχοντοχωριάτη κοιτάζει την πυρκαγιά  στο στάβλο του, αγνοώντας την λαίλαπα φωτιάς που έρχεται από την Ευρώπη. Η Ευρώπη από την άλλη χρειάζεται πολιτική ενοποίηση με διαδικασίες που θα αγγίζουν οριζόντια και κάθετα όλους τους λαούς που την συνθέτουν για να αντιμετωπίσει την δική της μεγάλη κρίση. Μια πολιτική ενοποίηση που θα ενσωματώσει μέσα στο DNA της τα πραγματικά προβλήματα της καθημερινότητας, των ανισοτήτων και των ιδιαιτεροτήτων που θα διαμορφώσουν το πολιτικό διακύβευμα της Νέας Ευρώπης.

Η Ευρώπη χρειάζεται ένα New Deal που να ξεκινά από την κοινή πολιτική αντίληψη των λαών της και να καταλήγει σε μια νέα Αναγέννηση στα πρότυπα των Ευρωπαϊκών νοοτροπιών με σεβασμό στην βαθιά και μακρόχρονη ιστορία της. Δυστυχώς δεν έχει γίνει τίποτα 60 χρόνια τώρα με τον «προορισμό» για Ομοσπονδοποίηση της Ευρώπης στο μοντέλο της Αμερικής, που δημιούργησε την ξεχωριστή οικονομική μηχανή των ΗΠΑ, που καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τις παγκόσμιες οικονομίες.

Στο πλαίσιο αυτό εμείς στην Περιφέρεια Πελοποννήσου αξιολογούμε να ζητήσουμε σε συνεργασία με την Επιτροπή των Περιφερειών της ΕΕ να στηρίξει την πρώτη πρόταση που θα υποβληθεί στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, στο πλαίσιο της Πρωτοβουλίας Πολιτών, με αίτημα την έκδοση νομοθετικής πράξης, η οποία θα θεσμοθετεί τη σύσταση «Ευρωπαϊκής Περιφερειακής Ομοσπονδίας». Στόχος μας να ξεκινήσει μια πολιτική και όχι μόνο οικονομική προσέγγιση της Ευρώπης των Περιφερειών στην αντιμετώπιση της έλλειψης πολιτικής ένωσης των Ευρωπαίων.